A Poem

On the comforting certainty I found

People are mired in uncertainty,
the face of a god has bleached the time
white, now I come to comfort them with songs
of what never changes and in nothing falls short.
I can be encouragement to the fearful,
the clear voice always reasonable and calm,
because my heart that knows no frantic clinging
to clouds, sees what through clouds does break.

I was born with a nature which instinctively
goes straight to the heart of every matter
but much there was that held me from my work.
Growing, I put all of that aside:
the light spread, every darkness split asunder,
and I saw love as the one law of life.

 

Over rustigende vastheid die ik vond

De mensen zijn in getwijfel gevangen,
‘t gezicht van een god heeft de tijd gebleekt,
nu kom ik ze vertroosten met gezangen
van wat nooit wisselt en in niets ontbreekt.
Ik kan bemoediging zijn voor de bangen,
de klare stem die altijd rustig spreekt,
omdat mijn hart dat geen angstvallig hangen
aan wolken kent, ziet wat door wolken breekt.

Ik werd geboren met een aard die sterk
van zelf gaat naar de kern van alle zaken
maar veel stond tussen mij in en mijn werk.
Groeiend, heb ik dat op zij gezet:
het werd al lichter, alle duisters braken
en ik zag liefde als de levenswet.

 

From An Anthology of Poems by Henriette Roland Holst-Van der Schalk (Bloemlezing van gedichten van Henriette
Roland Holst-Van der Schalk, 1951)
By Henriette Roland Holst-Van der Schalk
Translated by Tanis Guest

First published in The Low Countries, 2001