[The Windblowntrousered Man]

That there should always be that fount
that reaches to the sky.
It is the man who on the desert
camel having dragged us on
ever more erect
from water-well to evening dress
forsakes us now for what he thinks
to be up on the high-diked dike:

the windblowntrousered man!

Who now turns round and climbs down
to get a baggage carrier
(and cycle clip)
saying: all
banners psalms binoculars
and songs with the wind behind them
to be handed in at the windmill
which grinds death down
into a violent presence
to maintain fear and dread.

Jump up behind that man!

 

De broekbewapperde mens

Dat er altijd maar die bron zou zijn
die reikt tot in de hemel.
Het is de mens die op de kemel
des woestijns ons doortrokken hebbend
steeds rechtop
van waterput tot avondkleding
ons nu verlaat voor wat hij denkt
te zijn op de bedijkte dijk:

de broekbewapperde mens!

Die nu omkeert en afdaalt
voor een bagagedrager
(en een broekklem)
zeggende:
vlaggen psalmen verrekijkers
en voordewindse liederen
inleveren bij de windmolen
die de dood vermaalt
tot hevige aanwezigheid
angst en vreze te behouden.

Spring maar achterop bij de mens!

From The Windblowntrousered Man (De broekbewapperde mens. Amsterdam: Querido, 2002)
By Robert Anker
Translated by Tanis Guest

First published in The Low Countries, 2004

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *